Bom Despacho - NL

Letterlijk vertaald:

Goed verdeelpunt.

De historie van deze stad is ons niet meegegeven op deze trip.

Maar het is gemeente dat vroeger een plek was waar veel goederen en materiaal toekwam en weer vertrok naar andere regio's.

Het is ontstaan rond een waterbron dat nog steeds midden in het stadscentrum ligt. 

Helaas... Het park er rond wordt gerenoveerd.... Dus geen mooie foto's. 

Maar tot niet zo lang werden daar nog kleren gewassen. 

Het stukje rond de Duitse nederzettingen, is beperkt gebleven tot een duidelijke passie voor Duits van onze gastheer en zijn vader. Als ook een korte uitleg over dat er nog een (verbasterd en beperkt) Duitssprekende nakomeling is, die nu de motor is van de Duitse festiviteiten. Deze worden sinds enkele jaren als een jaarlijkse ode beleefd met Duits eten, Duitse muziek en veel Duits bier.

Best opvallend zo in een maatschappij waar ook steeds minder alcohol gedronken wordt... 

Dit verklaart misschien wel waarom er een Duits koffie en gebakshuis bestaat en geen Duits Café.

Nee, we zijn niet binnen geweest. Alles sluit met uitzondering van enkele horeca en kruidenierszaken na zaterdag middag tot maandag. Ja... De gemeente is zo klein dat Uber hier niet werkt en ze een plaatselijke app hebben. Met gevolg, iedereen kent iedereen die chauffeur is of het regelmatig gebruikt...

Wat hebben we dan wel gezien? De honderd jaar oude kerk, straathonden,

straathond in het portaal van de kerk, het gebouw waar de grootouders van Renato, onze gastheer, een zaak had. Die nu door een neef gekocht is en Renato zijn ruimte huurt om Engels en Duits te onderwijzen. 

Ook de middelbare school waar zijn vriendin Alexandra, les gevolgd heeft. Dit is een militaire school, op een militair domein met verschillende sportvelden, barakken voor de militairen, huurhuisjes voor wie verbonden is met de activiteiten daar en tijdelijke opdracht heeft, een hoofdgebouw gekend als 'Batalhão', een natuurdomein dat toegankelijk is voor het publiek. Al hoop ik dat het niet zo is als ze daar schiet oefeningen doen.... Misschien hebben ze verschillende domeinen.... De info ging nogal snel. 

Ik vroeg of Alexandra ook militaire drills moest doen op school. Ze vertelde dat er enkel elke dag gemarcheerd werd. Maar dat ze blijkbaar nu ook strenger zijn geworden. Ik heb niet kunnen doorvragen. Aiko moest naar de wc. Zo zijn we wel in de Barakken geraakt van de militairen. Gezien de publieke wc toe was in de Batalhão.

De barakken waar er gewerkt wordt, leken wat op de politiekantoren. Een ruimte voor briefings en opleiding, werkruimtes, keuken en aparte wc's. Nuja... Tis ook de militaire politie...

Omdat Senna met een allergische reactie zat, hebben we niet veel gewandeld. 

We hebben vooral veel op site gezeten, geleerd over de dromen van een ecologische boerderij en een holistische school voor kinderen die meer nodig hebben dan boekenkennis.

Alexandra vertelde ook over hoe ze reeds haar eigen viool-school opgestart heeft.

Het resultaat na 3 jaar, mochten we zelf ervaren op vrijdag avond. 

Waar Renato als de meest groene leerling mocht starten. En Alexandra sloot af met een solo.

Opvallend, voor mij die het vreselijk vond zelf solo optredens te moeten doen op de muziekschool: 

Alexandra heeft samen met elk van haar 16 leerlingen elk liedje samen op viool gespeeld. Unisono of met verschillende partijen. Ze heeft dus meer dan 30, eerder veertig stukken gespeeld, samen met haar leerlingen. Alsook ieder student ingeleid met een persoonlijke tekst over wie ze zijn en hun proces. 

De emoties liepen bij iedereen hoog op in een positieve manier.

Ook vertelde de vader van Renato hoe hij het huisvan zijn geootouders terug gekocht heeft en volledig gerenoveerd heeft.

Senhor doctor Domingo, is in Bom Despacho opgegroeid. Hij is na de studies met zijn vrouw Senhora doutora Maria Clara, op verschillende plekken en staten gaan wonen en werken als artsen.

Om uiteindelijk terug in Bom Despacho te komen wonen. Eerst bij een complex tussen de militaire school en het natuurdomein. Hij is zo trots als een pauw dat hij het huis van zijn grootouders heeft kunnen opknappen. 

De bomen errond zijn zo oud als huis, over de 150 jaar. Ze zijn omringd door fruitbomen. 

Zo heeft Merlijn kennis gemaakt met de Papajaboom... Die eigenlijk maar een levensduur heeft van 5 jaar. Maar dan zo'n dikke takken heeft als een doorsnee Belgisch inheemse boom van 30 jaar. 

Helaas heel fragiele boom. Niemand klimt erin. Ze laten de vruchten vallen met lange stokken. 

Senna spotte nog een 'rare' kat. Bleken drie mico-estrelas te zijn die de laatste Jabuticaba bessen plukten. 

En bij avondval, wanneer de kikkers kwaakten, zagen we een koppel blauwe arara's overvliegen. 

Renato toonde ons hoe hij potgrond maakt met wormen. Die hij dan weer verkoopt voor boomgaarden aan te leggen. Hij handelt in koeien, maar deze waren al verkocht in de dagen voor we toekwamen. De vlaaien lagen er nog. 

En we zagen ook 4 verschillende inheemse bijen. Heel kleine beestjes. De grootste soort was misschien een halve cm. Allemaal zonder angel. Blijkbaar hebben Braziliaanse bijen geen angels. Maar ze stalken je haar en wenkbrauwen als ze zich bedreigd voelen.

Volgende en laatste trip: Ouro Preto